Blog 4 (dagboek aan Evy)

Vorige Artikel 4 van 6 Volgende

25 + 29 oktober "Naar huis"

 

25 oktober 2013 "Naar huis" 

Aan het einde van de dag van de bevalling hebben ze de ruggenprik slangetjes verwijderd en heeft mama met hulp van papa even gedoucht.
Dat ging allemaal prima. In de avond heeft mama veel gelegen en had dus nog niet veel last van de hoofdpijn.
Het was een vreselijke nacht voor mama.
Ik ben even in slaap gevallen en werd wakker met de gedachte dat we een gezonde dochter hadden. Had echt t idee dat het tijd was voor je voeding en heb de zuster op laten piepen. Op dat moment heb ik papa wakker gemaakt en kwam het besef dat jij niet meer leefde.
Meisje wat een pijn. Ik dacht altijd dat lichamelijke pijn erg kon zijn maar nu weet ik wel beter. Ik vond het afgrijselijke de gedachte dat mijn lichaam zo hunkert naar jou en jij er niet bent...
Ze hebben je wel bij me gebracht en dat maakte me rustig, heb naar je gekeken tot ik langzaam weer even in slaap viel.
Waar papa en mama veel moeite mee hadden was de keuze om obductie te laten uitvoeren. We wilden heel graag weten wat er was gebeurd en mis was gegaan maar wilden eigenlijk niet dat iemand aan jou zou zitten en in je zou snijden.
Vond dat een afgrijselijke gedachte, maar ook wist ik dat ik nu de kans had en later niet meer en dat we dan misschien ooit antwoorden zouden zoeken maar niet meer zouden kunnen krijgen.
Dus heb ik je gevraagd om vergeving dat we dit lieten doen en gezegd dat je snel weer terug zou zijn bij ons.
We hebben alleen je lichaam laten onderzoeken en niet je hoofdje daar stonden we echt niet achter.

Op vrijdagmorgen hebben ze je gehaald, nadat papa en mama je nog bij ons hebben gehad.
Mama had een ontbijtje gekregen maar eten lukte niet.
Niet alleen omdat ik geen zin had om te eten, maar ook omdat mama vreselijke hoofdpijn had. Een druk achter in mijn hoofd dat niet uit te leggen valt wat een pijn.
Ik wist meteen dat het van die verkeerd geplaatste ruggenprik was en de dokter zou gaan overleggen met de anaesthesist wat we nu moesten gaan doen.
Rond de middag kwam je weer terug van de patholoog en mama wilde niet kijken maar heeft dat stiekem toch even gedaan om te kijken of alles wel netjes was gedaan.
Gelukkig wel en ze hadden je wat van kleertjes aangedaan een soort romper idee.
Ik kon alleen niet goed naar je kijken want elke keer als ik rechtop wilde gaan zitten werd de hoofdpijn zo erg dat mama bijna ervan flauw viel.
De dokter kwam vertellen dat er hersenenvocht lekte bij mama vanuit het de verkeerd (te ver) geprikte ruggenprik en dat mama naar beneden moest om een zogenaamde bloodpatch te krijgen.
Ik was daar natuurlijk niet echt blij mee wilde niet nog eens geprikt worden en wilde gewoon naar huis met papa en jou.
Maar met deze pijn was dat geen optie dus ik moest wel.

Wat ze doen is het plekje zoeken waar doorgeprikt is en dan bloed afnemen dat ze vervolgens inspuiten op die plek. Dat bloed stolt dan en na twee uur bedrust moet de plek dan gesloten zijn. 95% slagingskans dus alles zou goedkomen.
Twee uur bedrust later voelde het al heel anders, gelukkig de pijn was weg. Alles werd in gereedheid gebracht zodat we eindelijk naar huis konden. Terwijl papa even naar huis was om de diertjes te verzorgen heeft mama een stukje geschreven in het boekje in het mortuarium en in de kapel gezeten.

Mama heeft in de kapel zo hard zitten huilen dat het gewoon galmde in die grote ruimte.
Het was bijna tijd om naar huis te gaan, ik ben nog even bij je geweest, de beer namen wij alvast mee naar huis voor je en ik heb nog even gekeken naar je en met je gepraat. 
Samen met papa hebben we je vlindertje geschreven en opgehangen en nog een kaarsje voor je aangestoken. Papa en ik hebben nog een tekstje in het kapel boekje geschreven onder toezicht van meneer Beer. Goed ingepakt samen met je omslagdoek van na je geboorte en je beren knuf hebben we alles in de tas gedaan en waren klaar om naar huis te gaan.
We hadden Joop de uitvaart ondernemer al gebeld dat wij richting huis gingen en dat ze ons meisje mochten ophalen en naar ons thuis brengen.

Ergens keek ik ernaar uit naar huis te gaan, naar onze dieren en ons eigen huisje, maar ook was ik bang om weer thuis te komen en alles te zien zoals je kamertje.
Maar ik was wel blij dat jij ook naar huis kwam, zoals het hoorde, al was je dan niet in leven, je moest en zou thuis komen op je eigen liefdevolle kamertje.


29 oktober 2013 "Je bent thuis" 

Zoveel te vertellen en mijn hoofd nog zo vol nu. Ik wilde dit dagboek zo snel mogelijk beginnen zodat ik bepaalde details niet kon vergeten en merk dat dat vaak lastig is met een vol hoofd om me alles te herinneren.

Die vrijdag dat ik naar huis mocht kwamen de uitvaartverzorgers jou ook brengen. Ik heb dat zo mooi gevonden en als zo respectvol ervaren. Je werd in de armen van een lieve mevrouw vervoerd en samen met hun hebben we je aangekleed op je kamer op je aankleedkussen in een soort romper met een prachtige roze wikkeldoek.
Die hadden we gekocht voor je pasten perfect. Zo lief en mooi, roze bloemetjes en een prachtige satijnen witten strik en een mutsje met je naam.
Samen met papa hebben we je in het mandje gelegd waar je ook in zou blijven tijdens de uitvaart, ovaal van wol, met bovenop drie vlinders.
Twee open vlinders symbolisch voor ons en een vlinder die weg vliegt symbool voor jou.
Dat mandje hebben we in je bedje gezet op de koeling zodat je de laatste dagen bij ons kon zijn tot aan je uitvaart. Allemaal speciale en mooie spulletjes hebben we erbij gelegd.
De roze nijn knuf die in je bedje stond, daar hebben papa en mama mee geslapen vanaf de dag dat we wisten dat je overleden was.
We wilden deze dan graag bij ons houden tot de dag van je afscheid en aan jou meegeven met onze geur. Elke keer als mama of papa bij je kwamen op je kamer hebben we je muziek diertje aangezet en je nijn lampje. Deze staan nu op mama's nachtkastje en elke avond als we gaan slapen kust mama je foto, zet je liedje aan en je lampje. Net als toen jij er nog was bij ons.

We vonden het vreselijk moeilijk te zien dat de tijd ervoor zorgde dat je zo snel achteruit ging. We hadden al besloten alleen je gezichtje nog open te laten zodat ook opa en oma nog even afscheid konden komen nemen van jou.
Papa gaf al aan dat het misschien beter was je helemaal toe te dekken en te herinneren zoals je was na je geboorte.
Mama was het daar mee eens, maar heeft dat later toch veranderd.
Ik vond het zo moeilijk meisje, dat ik je niet eens meer in mijn armen kon nemen, dat ik zelfs moest oppassen met je kusjes geven, omdat de tijd zoveel van je afnam.
Ik had de wereld gegeven als ik nog even je kon voelen in mijn armen.
Ik heb met je mandje op schoot in de stoel gezeten, die opa en oma van mama gekocht hadden om je s'nachts te kunnen voeden.

De stoel waar ik zo graag elke nacht met je had gezeten als je moest drinken, waar ik had willen zitten kijkende hoe je sliep, waar ik je te zijner tijd verhaaltjes had willen voorlezen.
En daar zat ik nu in die stoel.... naast je bedje kijkende naar ons perfecte meisje dat nooit zou gaan groeien, nooit melk zou drinken..nooit zou huilen en ik nooit zou mogen troosten.

Ik heb een liedje dat we gekozen hebben voor de uitvaart opgezet en je mandje in mijn armen gewiegd. Samen met jou luisterend naar Beautiful Girl.  Gehuild en gezegd dat je naar een betere plek mocht gaan. Je dingen gevraagd die ik hier later nog wel eens zal schrijven.
Dankbaar dat ik nog de kans kreeg naar je te kijken en intens verdrietig dat jij nooit bij ons zal mogen opgroeien.
De zaterdag is Joop gekomen om samen met ons alles te plannen voor je uitvaart. De liedjes, de gedichten, teksten etc alles werd tot in detail besproken.
Mama merkte al dat ze weer pijn in haar nek en hoofd kreeg en moest een paar keer tussendoor gaan liggen.
Papa zei al het zal wel de stress zijn van alles en dat gaat vast wel over.
Op zondag kwam Jamille onze kraamhulp. Eerst wilde mama geen kraamhulp dat was veel te confronterend, geen baby wel een kraamhulp dat klopte toch niet? Ik vond dat heel moeilijk maar aangezien mama lichamelijk toch rust moest nemen na de bevalling en vond dat papa ook wat rust moest hebben wilden we toch graag dat ze zou komen voor halve dagen.
Achteraf was ik er zo blij mee, nog niet eens voor de hulp in het huishouden maar haar luisterend oor, begrip en de fijne koffie momenten samen.
Mama gaf haar al aan dat de hoofd en nek pijn erger werden en ze belde meteen de verloskundige, gynaecoloog en na overleg werd mama geadviseerd 24 uur plat te liggen en veel koffie en cola te drinken. Waarschijnlijk was het plekje in mijn rug weer wat gaan lekken en met rust en veel cafeine zou dat wel opgelost worden.

Ik wilde niet plat liggen...wilde bij jou zijn zoveel mogelijk nu je er nog was, ik baalde vreselijk. Ik wilde rouwen, wilde nog iets maken voor aan je mandje, wilde nog dia's uitzoeken voor je uitvaart en nu had ik weer die vreselijke hoofdpijnen en moest rusten...
De dag erna hadden de rust en cafeine niet hun werk gedaan, behalve dat mama heel goed naar het toilet kon gaan van al die cola hihi. Maar de pijn werd erger, dus weer werd er heel wat afgebeld.
Een nieuwe bloodpatch was hoogst ongebruikelijk volgens de artsen maar de gyn wilde toch overleggen want hoe moest mama nu rouwen, bij je zijn en bij je uitvaart zijn als ze nog geen 5 min zonder pijn kon rechtop zitten?
Dus in de middag werd er gebeld en moest mama terug naar het ziekenhuis, er was een dokter gevonden die toch raadzaam vond nogmaals een bloodpatch te geven.
Nou dat zag ik dus helemaal niet zitten, mijn rug deed nog zo pijn van de eerste keer bloed bijzetten, die plekken waren nog zo beurs en ik wilde bij jou blijven.
Maar na aandringen van de gyn en overleg met de huisarts zijn we toch gegaan op voorwaarde dat na 2 uur rust ik naar huis mocht gaan.

Wat een pijn deed het. Mijn rug nog zo pijnlijk en dan weer nieuw bloed erin. Gekke was dat de man die erbij was voor de uitleg en alles klaar te leggen degene bleek die in de wachtkamer zat de dag dat we hoorden dat jij niet meer leefde.
Degene die zat te kletsen over de hond wel of niet op de bank.
Hoe raar, zo klein is de wereld dus, hij vertelde dat zijn vrouw nu 28 weken was en herinnerde zich ons. Vast voor hem ook heel raar te horen dat het stel dat na hun binnen ging zo een verpletterend bericht hadden gekregen....
Na twee uur rusten mocht mama terug naar huis, hoofdpijn heb ik nog wel gehad maar dat was duidelijk van de spanningen.
Gelukkig heeft de tweede bloodpatch dus wel geholpen en kon ik de laatste dag nog bij jou zitten op je kamer en me voorbereiden op de uitvaart.

Voor zover dat enigszins mogelijk is je voor te bereiden op de uitvaart van je eigen dochter.....

 

 

© 2018 - 2021 starandrainbow | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel